Wystrój wnętrz pokazuje mieszkanie w 3D, budując je z rysunku architekta. Nie obrysowujesz ścian myszką i nie wpisujesz wymiarów pokoju — wgrywasz plik DXF albo DWG, a ściany, okna i drzwi powstają z zapisanych w nim współrzędnych.
Po co to jest
Kupujący mieszkanie patrzy na rzut i nie widzi mieszkania. Widzi prostokąty. Pytanie „czy tu wejdzie nasza kanapa" pada przy każdej rozmowie i nie da się na nie odpowiedzieć, pokazując kartkę.
Darmowe planery wnętrz odpowiadają na to tak: narysuj sobie pokój. W praktyce znaczy to pół godziny klikania, a wymiary i tak wychodzą z ręki. Te, które obiecują import, czytają obrazek — zdjęcie albo PDF — i zgadują, gdzie są ściany. Ze zdjęcia nie da się odczytać wymiaru; można go tylko oszacować.
DXF i DWG to rysunki techniczne. Każda ściana ma w nich zapisane współrzędne, każdy otwór swoją szerokość i wysokość. Bierzemy je wprost.
Zanim zaczniesz
Potrzebujesz rzutu w DXF lub DWG — tego samego pliku, który architekt i tak ma na dysku. DWG przerabiamy u siebie, nie musisz niczego konwertować. Limit to 10 MB; rzut mieszkania to zwykle kilkaset kilobajtów, a dziesięć megabajtów zwykle znaczy, że to nie jest rzut mieszkania, tylko cały projekt budynku.
Nie masz pliku? Wejdź do przykładowego mieszkania — trzy pokoje z otwartą kuchnią, około 75 m². Działa wszystko to samo, nic nie wgrywasz.
Krok po kroku
1. Wgraj rzut
Po wgraniu dostajesz bryłę mieszkania od razu, bez kolejki i bez przetwarzania na serwerze. Jeśli rysunek jest nietypowy — ściany na warstwie nazwanej po swojemu, drzwi wstawione jako blok, którego nie rozpoznajemy — bryła wyjdzie dziurawa. Wtedy zacznij od Popraw rysunek: dorysujesz brakujące ściany i wstawisz otwory, zanim obejrzysz efekt.
2. Pomaluj ściany
Klikasz w płaszczyznę i malujesz ją jedną, nie cały pokój. Kolor wybierasz z palety farb albo wpisujesz własny. Zamiast koloru możesz nałożyć tapetę lub płytki z katalogu materiałów, a suwak zagęszczenia ustawia, co ile centymetrów powtarza się wzór.
3. Ustaw meble
Przeciągasz z katalogu. Mebel zatrzymuje się na ścianie, zamiast przez nią przechodzić, więc dosunięcie szafy równo do muru jest kwestią jednego pociągnięcia. Przytrzymanie Shift włącza tryb ortogonalny: ruch idzie wtedy po jednej osi, a pozycja zaokrągla się do pełnego centymetra.
Każdy mebel da się przemalować — osobno korpus, osobno front, osobno nóżki, bo model pamięta, z jakich części się składa.
4. Przestaw ścianki działowe
Dorysuj, przesuń albo usuń. Ściany nośne są zablokowane — trzymają budynek i system nie pozwoli ich ruszyć.
5. Ustaw światło
Przycisk Światło otwiera dwa suwaki: pora dnia i kierunek, w którym zwrócone jest mieszkanie. Po włączeniu stropu światło wpada tylko przez okna, więc widać prawdziwe smugi słońca wędrujące po podłodze.
6. Zrób zdjęcie
Render bieżącego widoku w pełnej rozdzielczości, z cieniami i światłem odbitym od ścian i mebli. Zapisuje się jako plik PNG.
Co to odblokowuje
Dla dewelopera — kupujący ogląda swoje mieszkanie, a nie wizualizację mieszkania pokazowego. Wybory wykończenia robi sam, w portalu klienta.
Dla stolarza — mebel zaprojektowany w module Stolarz trafia do katalogu klienta jednym zaznaczeniem i klient widzi go w swoim wnętrzu, w swoim dekorze.
Dla każdego — przed rozmową z wykonawcą wiadomo, co ma powstać.
Pułapki
Rysunek z biura projektowego bywa niekompletny. Najczęstsza przyczyna dziurawej bryły to ściany narysowane pojedynczą linią zamiast dwiema równoległymi — wtedy nie ma z czego zbudować muru. Edytor rysunku jest po to, żeby to naprawić, a nie po to, żeby rysować mieszkanie od zera.
Mebel wstawiony z katalogu może wylądować w ścianie, bo samo wstawianie nie sprawdza kolizji — sprawdza je dopiero przeciąganie. Jeśli tak się stanie, po prostu go stamtąd wyciągnij; blokada nie zamknie go w murze.
Wybór wykończeń w trybie publicznym nie przeżyje zamknięcia karty. Bez konta nie ma gdzie go zapisać. Jeśli projekt ma przetrwać, załóż konto — mówimy to tutaj, a nie po godzinie Twojej pracy.